Mianem czynników abiotycznych obejmuje się wszystkie czynniki przyrody nieożywionej (fizyczne i chemiczne) działające na organizmy żywe. i Należą tu przede wszystkim: temperatura i wilgotność powietrza, światło i gleba. Jako działające bez przerwy na organizm mają ogromny wpływ na rozwój zwierząt. Dotychczas najlepiej poznano i zbadano wpływ czynników klimatycznych. Temperatura. Jest to najważniejszy czynnik klimatyczny. Niemal wszystkie szkodniki roślin uprawnych są zwierzętami o zmiennej temperaturze ciała zależnej od temperatury otoczenia, która jest zatem czynnikiem regulującym wszystkie procesy przemiany materii w ich organizmie. Jak wiadomo, przemiana materii polega na procesach chemicznych, przebieg zaś i szybkość tych procesów zależą od temperatury. Jednakże organizm żywy może istnieć tylko w pewnym przedziale temperatur poza nim następuje uszkodzenie organizmu, a następnie śmierć. Dla każdego gatunku zwierząt można oznaczyć granice — dolną i górną, między którymi leży strefa życia. Jedne gatunki zwierząt mają szeroki przedział temperatur, w których mogą żyć takie gatunki nazywamy eurytermicznymi. Inne zaś, dla których charakterystyczny jest wąski przedział temperatur, zwiemy gatunkami stenotermicznymi. Wewnątrz strefy życia można wyznaczyć pewne optimum, przy którym najpomyślniej przebiegają czynności życiowe i rozwój organizmu. Granicę górną nazywa się maksimum cieplnym, dolną — minimum cieplnym. Ponieważ powyżej maksimum i poniżej minimum następuje śmierć zwierzęcia, temperatury te nazwano również progami życia danego gatunku. Progi życia nie wystarczają jednak do dokładnej charakterystyki wytrzymałości szkodnika na temperaturę, a ponadto w walce ze szkodnikami trudno jest na ogół wytworzyć temperaturę zabójczą. Z tego względu duże znaczenie ma znajomość tzw. zera fizjologicznego szkodnika. Jest to temperatura, przy której szkodnik zapada w diapauzę pozorną. Dla praktyki jest to ważna temperatura, gdyż przerywa ona na pewien czas aktywność szkodnika.