Gleba. Na życie szkodników wpływa również silniej lub słabiej gleba. Niektóre szkodniki spędzają w niej całe życie, inne — tylko pewne jego okresy. Z tego względu skład chemiczny, struktura gleby, stosunki wodno-powietrzne w glebie mają duży wpływ na ich rozwój. Różne gatunki szkodników związane są z określoną glebą, np. szarańcza nie składa jaj do gleb luźnych, natomiast wałkarz lipczyk wybiera do złożenia jaj gleby piaszczyste. Poziom wody gruntowej warunkuje głębokość, na którą mogą opuszczać się owady czy gryzonie podczas chłodów. Wysoka wilgotność gleby w czasie zimowego spoczynku powoduje wymieranie zwierząt wskutek chorób bakteryjnych, grzybowych itd. Niektóre gatunki rolnic mogą żyć w bardzo wyraźnie określonych przedziałach wilgotności gleby i od tego czynnika zależą ich zasięg i liczebność populacji. Wiele gatunków gryzoni chroni się do głębszych, wilgotnych warstw gleby przed upalną pogodą, a jeśli w glebie brak wody, następuje u nich zakłócenie gospodarki wodnej w organizmie, doprowadzając do śmierci. Ponadto temperatura gleby wpływa podobnie na zwierzęta jak temperatura powietrza. Temperatura gleby zależy od jej przewodności cieplnej, działania promieni słonecznych, szaty roślinnej itp. Poszczególne gatunki zwierząt wymagają ściśle określonej temperatury gleb i w zależności od niej zasiedlają te lub inne pola. Nawet blisko spokrewnione gatunki, np. chrabąszcz majowy i chrabąszcz kasztanowiec, różnią się znacznie pod tym względem. Larwy pierwszego znajduje się głównie w ciepłych glebach pól uprawnych, larwy drugiego — w chłodnych glebach lasów. Z wyżej przytoczonych przykładów wynika, że cechy charakterystyczne gleby stanowią ważny wskaźnik jej fauny, a znajomość wymagań życiowych poszczególnych szkodników pozwala opracować prawidłowe metody uprawy gleby pod kątem zwalczania szkodników.