Gryzonie stanowią nadrząd w gromadzie ssaków . Charakterystyczne dla budowy gryzoni jest przede wszystkim ich uzębienie. U większości rozwijają się tylko po 2 środkowe siekacze (u zającowatych cztery) w górnej i dolnej szczęce. Gryzonie nie mają kłów i dlatego między siekaczami i zębami trzonowymi jest przerwa, tzw. diastema. Siekacze nie mają korzeni i rosną od nasady w ciągu całego życia zwierzęcia, przy jednoczesnym ścieraniu się końców. Ścieranie się końców siekaczy jest możliwe dzięki brakowi emalii lub jej cienkiej warstwie na wewnętrznej stronie tych zębów. Zęby trzonowe są osadzone ściśle i mają na swej powierzchni tępe wyrostki. Budowa i liczba zębów mają duże znaczenie dla systematyki gryzoni. Uzębienie przedstawiamy za pomocą wzorów. Dla przykładu przytaczamy uzębienie rodziny zającowatych: Zębów: 28 = i gdzie: i — oznacza siekacze (incisivi), c — kły (canini), pm — zęby przedtrzonowe (praemolares), m — trzonowe (molares). W liczniku podana jest liczba zębów połowy szczęki górnej, w mianowniku liczba zębów połowy szczęki dolnej. Siekacze służą gryzoniom do odrywania pokarmu, który rozcierany jest przez zęby trzonowe. Dalszymi ważnymi cechami systematycznymi gryzoni są: długość uszu, ogona i tylnej stopy oraz ubarwienie zwierzęcia. Przewód pokarmowy gryzoni jest dobrze rozwinięty. Pokarm zmieszany ze śliną przechodzi do żołądka, ale już po drodze ulega rozkładowi. Gryzonie oddychają płucami, przy czym liczba oddechów w jednostce czasu jest bardzo duża (ponad 200 na minutę), co jest ważne w zwalczaniu gryzoni, ułatwia bowiem zatruwanie ich za pomocą gazów.