Pasożytnictwo i drapieżnictwo są to czynniki biotyczne wpływające w bardzo dużym stopniu na populację szkodników. Pasożytnictwo jest taką formą współżycia dwóch gatunków, która tylko jednemu — to jest pasożytowi — przynosi korzyści, natomiast powoduje najczęściej śmierć drugiego gatunku — żywiciela. Kontakt pasożyta z ofiarą trwa zazwyczaj długo i często wiele pasożytów przechodzi w ciele swego żywiciela cały cykl rozwojowy. Pasożytnictwo jest zewnętrzne, gdy pasożyt żyje na ciele owada i przebiwszy osłony jego ciała odżywia się nim, lub wewnętrznie, gdy pasożyt rozwija się wewnątrz ofiary, wyniszczając stopniowo jej organizm. Drapieżnictwo polega na pożeraniu ofiary po jej uprzednim zabiciu lub obezwładnieniu. Kontakt drapieżnika ze swą ofiarą jest najczęściej krótkotrwały. Zwykle drapieżnik zabija i zjada wiele ofiar w ciągu swego życia. Oba sposoby zdobywania pokarmu są bardzo rozpowszechnione w przyrodzie i odgrywają — obok pokarmu — decydującą rolę w zachowaniu równowagi biologicznej w naturalnych biocenozach. Natomiast na polach uprawnych, gdzie — w przeciwieństwie do szkodników — pasożyty i drapieżniki nie znajdują na ogół odpowiednich warunków bytowania w zasiewach jednogatunkowych, nie mogą one najczęściej „nadążyć" za rozmnażaniem się gatunków szkodliwych i trzeba zwykle dłuższego czasu, aby opanowały teren licznego występowania gatunku roślinożernego. Chcąc zatem zwiększyć rolę pasożytów i drapieżników w regulowaniu populacji gatunków szkodliwych, trzeba stwarzać na polach warunki odpowiednie dla ich przebywania. W tym celu zakłada się np. pasy leśne, zadrzewienia śródpolne, podsiewa rośliny nektarodajne w pobliżu pól itp.