Ślimaki są obojnacze . Układ rozrodczy składa się z obojnaczego gruczołu wytwarzającego jaja i plemniki oraz z łączących się miejscami ze sobą nasienio- i jajowodów. Mimo hermafrodytyzmu nie spotyka się u ślimaków samozapłodnienia, a kopulacja zachodzi krzyżowo, tj. między dwoma osobnikami, i polega na przekazaniu wzajemnym plemników zapładniających jaja. Niektóre gatunki z podgromady ślimaków płucodysznych są żyworodne. Jaja, kuliste, półprzezroczyste, o średnicy do 2 mm, składane są do gleby. Z jaj wylęgają się młode osobniki, podobne do dorosłych, lecz mniejsze i niedojrzałe płciowo. Młode osobniki rosną bez linienia i osiągają stopniowo dojrzałość płciową. Płodność samicy wynosi około 200 jaj. Gromada ślimaków, licząca około 90 000 gatunków, dzieli się na kilka podgromad, ale tylko do jednej — ślimaki płucodyszne zaliczane są gatunki szkodliwe. W jamie ciała ślimaków płucodysznych znajduje się wnęka płucna, skrzeli brak. Większość gatunków żyje na powierzchni gleby. Przedstawiciele tylko jednego rzędu trzonkooczne wyrządzają szkody w rolnictwie i ogrodnictwie. Gatunki z tego rzędu odznaczają się 2 parami wnicowalnych czułków, z których tylne opatrzone są oczami. Gatunki szkodliwe należą głównie do rodziny pomrowiowate . Ciało ich jest nagie o muszli szczątkowej w postaci wapiennej płytki, ukrytej wewnątrz płaszcza. Narządy ciała mieszczą się wzdłuż ciała ponad nogą, a nie w spiralnie skręconym worku trzewiowym. Ślimaki nagie żyją w miejscach wilgotnych, pod liśćmi, korą itp. Groźnym szkodnikiem jest np: pomrowik polny .