Ślimaki stanowią gromadę w typie mięczaków . W ciele ślimaków można łatwo wyodrębnić głowę z otworem gębowym i dwiema parami czułków, stanowiących narządy zmysłów dotyku i węchu. Na szczycie dłuższej pary czułków umieszczone są oczy. Po bokach otworu gębowego znajdują się płaty policzkowe, którymi poruszający się ślimak obmacuje podłoże. W otworze gębowym znajduje się rynienkowaty język służący do chwytania pokarmu lub jego zdrapywania. Do odcinania kawałków pokarmu służy szczęka chitynowa o piłkowanej krawędzi. Powierzchnia języka jest szorstka i tworzy tzw: tarkę , służącą do rozcierania pokarmu. Budowa tarki i układ ząbków na jej powierzchni stanowią ważne cechy systematyczne ślimaków. Głowa przechodzi stopniowo w karkową część grzbietu, pozostała część grzbietu jest u ślimaków mających muszlę ukryta w tej muszli i nosi nazwę worka trzewiowego. Muszla powstaje z wydzieliny gruczołów, umieszczonych na brzegu kołnierza płaszczowego. Wydzielina ta — konchiolina — jest zbliżona do chityny owadów. Ślimaki „nagie" mają muszlę szczątkową, ukrytą w postaci płytki wewnątrz płaszcza. Dolna część ciała ślimaków, tzw. noga, służy do przemieszczania się zwierzęcia. Ruch ślimaków jest bardzo powolny, a ślad przejścia pokryty jest twardniejącym śluzem. Na prawej stronie ciała znajdują się trzy otwory: pierwszy z nich, leżący na granicy głowy i nogi, jest otworem płciowym, dwa dalsze — to kolejno otwór oddechowy i odbytowy. Główną cechą budowy anatomicznej ślimaków jest asymetria całego ciała powstała wskutek skręcenia. Narządy zmysłów dotyku, węchu i wzroku są słabo rozwinięte.